Grandpa & the chess

For my grandpa . . . .

Every thursday morning I'm watching the new episodes of my two favorite series. One of them is "C.S.I.: Crime Scene Investigation" and today's episode was chess-themed. 

So, I remembered . . . .

 the years I used to play chess with my younger brother, 

 the time when our grandpa started teaching us how to play,

 the period that he got sick and didn't live long to teach us everything,

the same period, which I passed through by watching movies all the time (try it in hard times, it keeps your mind in a kind of repression and doesn't need the energy and clarity of mind that a book needs),

his words to my mother (his daughter) that the fund for books, education, etc should never stop, 

the cinema studies I did afterwards (and I think that they were thanks to his funding, you know these details that families never talk about),

his personality and the rules he had made for his life (they weren't always the same with those of the majority).

What they say, that someone can "be with you" all the time even if they're not alive anymore it's true.

P.S. to myself:

Reopen the chess box you have on the bookcase.

. . . . . . . . . 

Για τον παππού μου . . . .

Κάθε πέμπτη πρωί βλέπω τα νέα επεισόδια των δύο αγαπημένων μου σειρών. Μία από αυτές είναι το "C.S.I." και το σημερινό επεισόδιο είχε ως θέμα το σκάκι.

Οπότε θυμήθηκα . . . .

τα χρόνια που έπαιζα σκάκι με τον μικρότερο αδερφό μου, 

την περίοδο που ο παππούς ξεκίνησε να μας μαθαίνει να παίζουμε, 

την περίοδο που αρρώστησε και δεν έζησε αρκετά για να μας τα μάθει όλα, 

την ίδια περίοδο, την οποία ξεπέρασα βλέποντας συνεχώς ταινίες (δοκιμάστε το στις δύσκολες περιόδους, κρατάει το μυαλό σου σε μία κάποια καταστολή και δεν θέλει την ενέργεια και την διαύγεια που χρειάζονται τα βιβλία), 

τα λόγια του στη μαμά μου (την κόρη του) ότι η "χρηματοδότηση" για βιβλία, μόρφωση, κλπ δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ, 

οι σπουδές κινηματογράφου που έκανα αργότερα (και νομίζω ότι ήταν χάρη στη  δική του χρηματοδότηση, ξέρετε, αυτές οι λεπτομέρειες στις οποίες οι οικογένειες δεν αναφέρονται ιδιαίτερα),

στην προσωπικότητά του και στους κανόνες που είχε φτιάξει για τη ζωή του (δεν ήταν πάντα ίδιοι με αυτούς της πλειοψηφίας).

Αυτό που λένε ότι κάποιος μπορέι να' ναι συνέχεια "μαζί σου" ακόμα κι αν δεν είναι πλέον στη ζωή, είναι αλήθεια.

Υ.Γ. στον εαυτό μου:

Ξανάνοιξε το κουτί με το σκάκι που έχεις στη βιβλιοθήκη.

Finding Home

I still remember the day Ι told my parents I didn't want to become a director (what I was studying then) and that I wanted to go more serious and professional with music (I was studying music for just a couple of years then). 

Since then I 've been through many phases. With music, myself, activities, etc.

I've been thinking about it these last months, and especially now that I'm three and a half months away from taking my degree in phonetics and the thing becomes more "real" than ever I just keep having this thought in my mind:

"I found home".

It feels like a "blessing" (and happiness) being able to express yourself through music, create music, realising that you're becoming something that you couldn't even imagine you could become, finding something that you love so much that makes you feel like you found home.

. . . . . . . . . .

Ακόμα θυμάμαι την ημέρα που είπα στους γονείς μου ότι δεν θέλω να γίνω σκηνοθέτις (ότι σπούδαζα τότε) και ότι ήθελα να δω πιο σοβαρά κι επαγγελματικά τη μουσική (έκανα μαθήματα για περίπου δυο χρόνια τότε).

Από τότε πέρασα διάφορες φάσεις. Με τη μουσική, τον εαυτό μου, τις δραστηριότητες μου, κλπ.

Το σκεφτόμουν τους τελευταίους μήνες, και ειδικά τώρα που είμαι τρεισήμισι μήνες μακριά από το πτυχίο φωνητικής και το πράγμα γίνεται πιο "αληθινό" από ποτέ έχω αυτή τη φράση στο μυαλό μου:

"Βρήκα το σπίτι μου".

Είναι σαν "ευλογία" (κι ευτυχία) να μπορείς να εκφραστείς μέσα από τη μουσική, να δημιουργείς μουσική, να συνειδητοποιείς ότι γίνεσαι κάτι που ούτε καν είχες φανταστεί ότι θα μπορούσες να γίνεις, να βρίσκεις κάτι που αγαπάς τόσο πολύ που σε κάνει να νιώθεις ότι βρήκες το σπίτι σου.

Light & the Abyss

One detail shot

Red boots

Two days ago I took this picture.

Red boots always remind me of a line in the movie "Wonder Boys" of 2000, 

where in the first five minutes there is a reference of the red boots one of the characters wears all the time.

. . . . . . . . . . .

Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία πριν δύο μέρες.

Οι κόκκινες μπότες μου θυμίζουν πάντα μία ατάκα από την ταινία "Τρομερά Παιδιά" του 2000,

όπου στα πρώτα πέντε λεπτά γίνεται αναφορά στις κόκκινες μπότες που φορούσε ένας από τους χαρακτήρες συνέχεια.

The Scrapbook

Some days ago I discovered a scrapbook I made during my junior high and high school years.

Going through the pages I "saw" the same person I was in my childhood, in the years when I was making the scrapbook and now. It was full of music, movies, photos, color, lists, notes, fashion, art, a pinch of romanticism, a pinch of retro, a pinch of darkness . . . .

After all, personality is the same during our life and it only does circles and evolves . . . !

*

Πριν κάποιες μέρες ανακάλυψα ένα λεύκωμα που είχα φτιάξει κατά την διάρκεια των ετών που ήμουν στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Χαζεύοντας τις σελίδες του "είδα" το ίδιο άτομο που ήμουν στην παιδική μου ηλικία, κατά τη διάρκεια των ετών που έφτιαχνα το λεύκωμα και τώρα. Ήταν γεμάτο μουσική, ταινίες, φωτογραφίες, χρώμα, λίστες, σημειώσεις, μόδα, τέχνη, λίγο ρομαντισμό, λίγο ρετρό, λίγη "νταρκίλα" . . . .

Στην τελική, η προσωπικότητα είναι η ίδια σε όλη μας τη ζωή και μονάχα κάνει κύκλους κι εξελίσσεται . . . !

The moments of "Oh well, whatever, nevermind!"

1. If you frequently read the "microcosm" you'll know that I like the idea of becoming better by beating your inner "demons" and freeing yourself from the things that keep you behind. 

2. These last two weeks I'm working on ""Smells like teen spirit" (http://www.youtube.com/watch?v=hTWKbfoikeg), as a singer, and I really like the words "Oh well, whatever, nevermind", they're like saying "I don't care" with a cool way.

3. Now combine "1" and "2" and imagine those moments that you just say "Oh well, whatever, nevermind" and you stop worrying about something or you pass to the next "level" by . . . for example changing the way you're thinking or acting a bit, so your life can become better and happier.

Those perfect moments . . . !!

. . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . .

1. Εάν διαβάζετε συχνά τον "μικρόκοσμο" θα ξέρετε πόσο μ'αρέσει η ιδέα του να γίνεσαι καλύτερος νικώντας τους εσωτερικούς σου δαίμονες και ελευθερώνοντας τον εαυτό σου απ 'όσα σε κρατάνε πίσω.

2. Τις τελευταίες δύο βδομάδες δουλεύω το "Smells like teen spirit" (http://www.youtube.com/watch?v=hTWKbfoikeg), σαν τραγουδίστρια, και μου αρέσει πολύ ο στίχος "Oh well, whatever, nevermind", είναι σαν να λέει "δε με νοιάζει" μ' έναν κουλ τρόπο.

3. Τώρα συνδυάστε το "1" και το "2" και φανταστείτε εκείνες τις στιγμές που απλά λες "Oh well, whatever, nevermind" και σταματάς ν' ανησυχείς για κάτι ή περνάς στο επόμενο "επίπεδο" . . . με το να αλλάξεις λίγο τον τρόπο που σκέφτεσαι ή ενεργείς για παράδειγμα, έτσι ώστε η ζωή σου να γίνεται καλύτερη και πιο ευτυχισμένη.

Αυτές οι τέλειες στιγμές . . .